Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
zaatakowały obiekty terrorystyczne.
Lot nr 103 linii Pan Am rozbił się w mieście Lockerbie.
Zatwierdził zamachy w Afryce, Europie i na Bliskim Wschodzie.
Nie możemy kontynuować tej agresji wobec Kuwejtu.
Nie będziemy rozgraniczać?
USS Cole został zaatakowany w porcie Arden.
To był akt terroryzmu.
Akt wysoce tchórzowski.
Kolejna piosenka, którą zagramy, to stary i ceniony klasyk.
Dopóki coś go nie zatrzyma.
Miałam to przed oczami, a i tak mnie zaskoczyli.
Ten samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi w biegu.
Musimy być i będziemy czujni.
Jesteś zarazem najmądrzejszą i najgłupszą osobą, jaką znam.
Nie ja popełniłam błąd. Jako jedyna to dostrzegłam.
Załatwmy ich.
Wszystkich.
Poprzednio w Homeland?
To nie ja.
Nie zrobiłem tego.
Musimy uciekać.
- Dokąd? - Nikt ci nie uwierzy.
- Co tu robimy? - Skorzystamy z zabezpieczenia.
Moja przyjaciółka spotka się z nami na granicy.
Wywiezie nas do Montrealu, gdzie wsiądziemy na kuter rybacki
i popłyniemy do Nowej Fundlandii.
Do granicy zostało kilka kilometrów.
- Nie idziesz ze mną, prawda? - Teraz nie mogę.
Widziałaś gazetę?
Funkcjonariuszka CIA powiązana z zamachowcem.
Zdiagnozowano u niej chorobę dwubiegunową
Carrie zadzwoniła do dziennikarki.
Wydaje jej się ważne, aby poznali, cytuję:
„jej wersję historii”.
CIA dało ci te informacje, żeby mnie wrobić.
W co?
Nicholas Brody nie jest odpowiedzialny za eksplozję w Langley.
Czy Saul Berenson wiedział o tym, kiedy zeznawał przed komisją?
Oczywiście. Gadał same bzdury.
Mówiłaś komuś, że tu będę?
Mamy nakaz przymusowego badania psychiatrycznego.
Zdajecie sobie sprawę, że nie bierze leków?
Chyba nie myślicie, że to dla niej dobre? Naprawdę musicie mi pomóc.
To jakaś pierdolona szopka!
Carrie?
Tak mi przykro.
Pierdol? się, Saul.
CATIA LA MAR, WENEZUELA
- Co mu się stało do cholery? - Coś poszło nie tak.
- Co ty nie powiesz. - Była zasadzka przy granicy.
Esme!
Zbadam cię, dobrze?
Jesteś lekarzem?
Ciekawe pytanie?
Wiem.
Wiem, że boli.
Mógłby ktoś naprawić światło?
Straciłeś dużo krwi. Masz wstrząs hipowolemiczny.
Spróbujemy zatrzymać krwawienie.
To uśmierzy ból.
Wystarczy, bo serce mu stanie.
Dobrze. Paco?
Potrzebuję twojej pomocy. Możesz tutaj przytrzymać?
Daj rękę i połóż ją tutaj.
Właśnie tu.
Czujesz?
Czujesz bicie? Bum, bum, bum?
Dobrze.
Teraz ściśnij.
Ściśnij.
I nie puszczaj.
Co z tym światłem?
Nie da się pracować przy migocącym świetle.
Długo jeszcze?
Świetnie.
Esme?
Przeżyje?
To zależy.
Jak stare były antybiotyki, które mi dałeś?
Powinien przeżyć.
Jest silny.
Wiesz, kim jest.
Nie mam pojęcia.
Anonimowy nieznajomy z dwiema kulkami we flakach.
Ale hipotetycznie?
Tak się zastanawiam.
Wpada ci w ręce amerykański zbieg,
za którego wyznaczono nagrodę.
W wysokości 10 milionów, za żywego lub martwego.
Po co się męczyć, żeby go ratować,
zamiast zwyczajnie zgłosić się po nagrodę?
Może wyświadczył komuś kiedyś przysługę.
To musiała być niezła przysługa.
Nie ruszaj się.
Nie masz gorączki.
Już dobrze.
Dziękuję?
Dzięki.
Nie!
Nie.
Chcę wstać.
Chcę?
Nie trzeba.
Nie mogę przez to myśleć.
Proszę, nie chcę.
Boże?
Nie.
Pomożesz mi wstać?
Muszę zobaczyć.
- Gdzie jestem? - W Caracas.
Swoim nowym domu.
Nie powinieneś wstawać.
Musisz odpoczywać.
Masz szczęście, że żyjesz.
Kolumbijczycy o mało cię nie zabili.
Wyznaczyli nagrodę za twoją głowę.
- Wiem. - I to sporą.
Nawet tutaj ze mną nie jesteś bezpieczny.
Zniknął mój portfel, a razem z nim paszport.
Ktoś je zabrał. Nie mogłem go powstrzymać.
Potrzebuję paszportu.
O to się nie martw.
Nie dostanę nowego.
Na razie dojdź do siebie.
Spróbujemy dowiedzieć się, kto ci go zabrał.
Czemu mi pomagacie?
Znasz Carrie Mathison.
Ja też.
Zostań na tym piętrze.
Dziękuję.
Fajne uczucie?
Móc znów chodzić.
Chodzić?
Tak.
Idziemy.
Tak, idziemy.
Z laską.
Bastón.
Idziemy z laską.
Agua?
Tak, poproszę.
Dzięki.
Gracias.
Zalecam odpoczynek.
Nieźle zabalowałeś.
Paco?
Urządziłeś sobie wycieczkę? Chyba nie najlepszy pomysł?
Esme?
Nie.
Na pewno?
Wyglądasz jakbyś bardzo cierpiał.
Przeżyję.
Jesteś w tym chyba niezły.
Co o tym myślisz?
- O czym? - O tym, co widziałeś.
Nieuleczalnym ropieniu, który zwiemy domem.
Nazywają go Wieżą Dawida.
Broń Boże nie od króla Dawida.
Od Davida Brillembourga,
egocentrycznego bankiera, który zlecił jego budowę.
Niestety zginął, nim budynek został ukończony.
A razem z nim padła gospodarka, więc budowa została wstrzymana
i wprowadzili się dzicy lokatorzy.
- Skoro tak ci się tu nie podoba? - A czy ja tak powiedziałem?
To dlaczego tu jesteś?
Niebezpieczne pytanie.
Rodzi inne?
Dlaczego ty tu jesteś?
Widzisz?
Jesteśmy tu, bo świat potrafi być?
krytyczny i okrutny.
Tutaj jesteśmy akceptowani.
Tutaj jest nasze miejsce.
Nie zostanę tu.
Oczywiście, że nie.
Muszę tylko odzyskać siły.
Czyż nie wszyscy?
Tego potrzebujemy?
Chodź.
Dokąd?
Twoje rzeczy.
Dzięki.
Czy?
On to zrobił?
To on cię okradł?
Tak?
On mówi, że tak.
No tak, ale?
Nie?
Czekajcie. Nie!
Nie róbcie tego!
Zosta?
- Nie musiałeś go zabijać! - Nie?
Nie.
Dobra.
Pozwólmy się okradać.
A jeśli ktoś cię rozpozna i dowie się, że dostanie za twoją głowę 10 baniek?
Co go powstrzyma, przed powiedzeniem im, gdzie jesteś?
Wracaj do swojego pokoju.
Idź.
Dokąd idziesz?
Gdzieś indziej.
Masz pieniądze? Będę ich potrzebował.
Dinero? Masz dinero?
- Nie odchodź. - Nie mogę tu zostać.
- Stój! - Wychodzę.
Muszę odejść.
Wyjść tam.
- Muszę stąd iść. - Dokąd?
Dokąd się wybierasz?
Na zewnątrz.
Ale?
Dokąd?
W następne miejsce.
Zabierano mnie z miejsca na miejsce?
- Omal nie zginąłeś. - Nie mogę tu zostać.
Dlaczego? To?
Ci nie wystarcza?
- Nie o to chodzi. - Nie odpowiada ci tu?
Chodzi o tego złodzieja? Martwisz się o niego?
Doceniam to,
co dla mnie zrobiliście,
ale już mi lepiej.
- Co to znaczy? - Sam sobie poradzę.
Muszę tylko jechać w kolejne miejsce.
Nie ma kolejnego.
Co? Musi być.
Nie.
- Carrie wie, że tu jestem? - Nikt nie może wiedzieć.
- Musimy jej powiedzieć. - Mam do niej zadzwonić?
- Nie to miałem na myśli. - Albo lepiej, wyślij jej pocztówkę.
A może zadzwonimy do CIA, dadzą nam 10 milionów,
a my się podzielimy?
Ostatni raz ci mówię, że Carrie nie chce wiedzieć, gdzie jesteś.
To wszystko. Na co możesz liczyć.
Koniec tematu.
El Niño ma cię za niewdzięcznika.
Zapewniłem go, że jesteś po prostu zdezorientowany.
Ale ma rację.
To twój dom.
Wierz mi, wiem, że niełatwo się z tym pogodzić.
Pewnie nie tak to sobie wyobrażałeś.
Nie planowałeś tego.
To musi być jakaś pomyłka, brzmi znajomo?
Ale głosy w twojej głowie źle ci teraz doradzają.
Musisz się ich pozbyć.
Niemcy wynaleźli lek
wystarczająco silny,
by dał sobie z tym radę. Nazwali go:
„Hero-isch”.
„Heroiczny”.
Wystarczy, że lek taki jest?
Więc ty już nie musisz.
Wynoś się.
Podejdź, Paco.
Chodź, chodź.
Przespałam wczoraj całe sześć godzin.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak miałam.
Czuję się całkowicie przytomna.
- Pijesz wystarczająco dużo wody? - Tak sądzę.
Bóle głowy?
Miną.
Nie pierwszy raz przystosowuję się do litu.
- Zawroty głowy? - Jeden czy dwa.
Da się wytrzymać.
Może powiedziałby pan Saulowi Berensonowi, że jest ze mną dużo lepiej?
Dlaczego myślisz, że jestem z nim w kontakcie?
Oboje wiemy, dla kogo spisuje pan te notatki.
Myślisz, że przedstawiam raporty CIA?
Ja to wiem.
I nie mam nic przeciwko.
Chcę tylko?
Przeprosić Saula, że spieprzyłam sprawę.
To się już nie powtórzy.
Co masz na myśli?
Odstawiłam leki, co było złym pomysłem.
Powiedziałaś dr. Harlanowi, że cię otępiały.
Może to dobrze.
To wielka przemiana z twojej strony.
Po trzech tygodniach tutaj trudno chować do kogoś urazę.
Czyli Saul wyświadczył ci przysługę, umieszczając cię w szpitalu?
Tak.
Kończąc twój urojony związek z podejrzanym terrorystą.
Tak to ujął w swoim zeznaniu?
Tak.
Twierdzisz, że to było słuszne?
Tak.
I naprawdę w to wierzysz?
Carrie?
Odpowiedz szczerze. Chcę, żebyś wyzdrowiała.
Z czego mam wyzdrowieć?
Nie jestem tu przez to, że oszalałam.
Po prostu nie wiedzą, gdzie mnie umieścić.
- Nikt nie mówił, że oszalałaś. - Nikt nie musiał.
Jestem w jebanym psychiatryku.
Proszę posłuchać?
Im szybciej porozmawiam z Saulem, tym szybciej wrócę do domu,
a pan do prawdziwej pracy.
Co pan pisze?
Przesadziłam. Przepraszam.
Cholera?
Jeśli chcesz zasłużyć na odwiedziny, musisz bardziej współpracować.
Wiem.
Pozostaje też kwestia skuteczności twoich leków.
Przepraszam?
Proszę tylko powiedzieć Saulowi, że już mi lepiej.
Uważaj.
Widzą cię.
Nie możesz tego zrobić.
Muszę.
Wie.
On wie.
Wie, co się stało.
Posłuchaj. Przestań.
Proszę?
Nie mogę tu zostać.
Nie mogę.
Muszę odejść. Nie mogę tu mieszkać.
Aqui.
Nie aqui.
Umrę tutaj.
Nie masz dokąd iść.
Jest pewne miejsce.
Jest?
Naprawdę?
Mam dokąd iść.
- Mój ojciec mówi? - Jest jedno miejsce.
Meczet.
Pomożesz mi?
No proszę?
To naprawdę coś.
- To balkonik? - Tak.
- Urocze. - Dzięki.
Mike, Sarah. Spójrzcie na to.
Czy nie jest śliczny? Spójrzcie na te szczegóły.
- Mogę skorzystać z toalety? - Oczywiście.
Może to pomalujesz, Jim?
Jesteś tu, Carrie?
- Tak, musiałam? - Co się stało? Wszystko dobrze?
- Tak. Musiałam stamtąd wyjść. - Krwawisz.
Co?
Cholera?
Muszę wiedzieć, czy robisz sobie krzywdę?
- Mówiłam, że nic mi nie jest. - Wiem, co mówiłaś.
Pokaż.
Miałam tylko gorszy moment.
Biorę lit, chodzę na zajęcia grupowe.
Robię wszystko, o co mnie proszą.
Dobrze. Spokojnie.
Już dobrze. Nie martw się.
Dobrze?
Wszystko w porządku.
Już dobrze.
Proszę, nie mów im. Dobrze.
- Obiecaj, że to się nie powtórzy. - Obiecuję.
- Bo wtedy? - Nie powtórzy się.
- Byłam sfrustrowana. - Ja w takich chwilach
biorę głęboki oddech i liczę do dziesięciu.
Uszy do góry, Carrie.
Nie zapomnieli o tobie.
Ktoś już sprawdzał, co u ciebie.
- Kto? - Nie jestem pewna.
- Nie wiesz jak się nazywa? - Nie przedstawił się.
Pytał, jak się miewasz. Ale nic mu nie powiedzieliśmy.
Daj znać, jeśli wróci. Muszę się z nim spotkać.
Gdy tylko dostaniesz zgodę na odwiedziny?
To nie może czekać. To na pewno Saul.
Wracajmy do grupy, skarbie.
Obiecasz mi to?
Już zaryzykowałam utratę pracy dla ciebie.
O nic więcej cię nie poproszę.
Ludzie cię widzą.
Oni wiedzą.
Imam mnie nie wyda.
Pomoże mi.
Jestem muzułmaninem.
Ja?
Muzułmanin.
Widzisz? Schronienie.
Refugio.
Perfecto.
Zabierz mnie ze sobą.
Co?
Nie.
- Nie możesz mnie tu zostawić. - Zabrać też cię nie mogę.
O Boże? Przepraszam?
Nie mogę. Naprawdę nie mogę.
Przykro mi.
Salaam Alaykum.
Alaykum Salaam.
Ktoś do mnie przyjechał. Potrzebuję klucza do windy.
Proszę poczekać w pokoju rekreacyjnym.
Mam gościa. Muszę się z nim widzieć.
- Nie ma cię na liście. - Proszę, czeka na mnie.
- Proszę się uspokoić. - Jestem spokojna.
- Gdzie Abby? - Ma przerwę.
Pójdziesz po nią? On niedługo odjedzie.
Porozmawiajmy.
Gdzie Abby, do chuja?
- Co się dzieje? - Dzięki Bogu.
- Ktoś na mnie czeka na dole. - Zajmę się tym.
Zaprowadzę ją do pokoju.
To Saul.
- Widziałam go przez okno. - Ciszej.
Nie jesteś muzułmaninem,
tylko terrorystą.
Nie. Nie!
Przestań! Co robisz?!
Saul?
Cześć.
Kim jesteś?
Paul Franklin. Co ci się stało w głowę?
Przewróciłam się. Saul cię przysłał?
Raczej nie pochwalałby, że tu przyjechałem.
Jestem wspólnikiem w kancelarii Bennett, Parr i Hamilton.
Słyszałam o was.
Możemy pomówić gdzieś na osobności?
Esme.
Mówiłem, żebyś nie wychodził.
Ale poszedłeś.
I zobacz, co narobiłeś. Wszyscy mamy kłopoty.
Teraz zostaniesz tutaj.
To twój nowy dom.
Będziesz tu jadł, spał, srał i umierał.
Carrie cię nie uratuje. Nikt tego nie zrobi.
Jasne?
Zrozumiałeś?
Tak.
I trzymaj się z dala od mojej córki.
Dobrze ci radzę.
Byłeś niegrzeczny.
Bardzo niedobry chłopiec.
Słyszałem o twoim trudnym przesłuchaniu.
Mało powiedziane.
Dlatego możesz tu trochę zabawić.
Nasz partner chciałby się z tobą spotkać.
- Wie, gdzie mnie znaleźć. - Nie rozumiesz.
Mówię o wydostaniu cię stąd.
Mógłbyś to zrobić?
Czemu chcesz mi pomóc?
Jak wspominałem, reprezentuję jednego z partnerów.
- A czego on chce? - Tylko porozmawiać.
O czym?
O czymś na tyle ważnym, że mnie tu przysłał.
Wiem, jak to brzmi.
W twojej sytuacji też byłbym nieufny.
Gówno wiesz o mojej sytuacji.
Wiem, że to nie jest miejsce dla ciebie.
Nie jesteś wariatką.
Wiem też, jak bardzo chcesz wrócić do domu.
Carrie?
Jestem po twojej stronie.
W porządku?
Próbuję sobie przypomnieć, gdzie ostatnio słyszałam ten tekst.
- Jaki? - „Jestem po twojej stronie”.
- Wiem, co kombinujesz. - Co masz na myśli?
Jestem oficerem prowadzącym.
Zawodowo rekrutowałam cenne nabytki.
- To nie tak. - Czyżby?
- Masz mnie za bezradną. - Ani trochę.
Gorzej, myślisz, że jestem słaba
i dzięki odpowiedniej motywacji zwrócę się przeciw tym,
którzy mi to zrobili.
Odmawiam.
Nieważne, dla kogo pracujesz.
Syryjczyków, Izraela, Iranu? Możesz im to przekazać.
- Powiedz, że prędzej tu umrę. - Źle na to patrzysz.
Co źle zrozumiałam?
Leki.
Carrie?
- Wszystko dobrze? - Potrzebne mi leki.
Co my z tobą zrobimy?
Nie mogę tu zostać.
Oczywiście, że możesz.
Byłem już w niewoli w Iraku. Drugi raz nie dam rady.
Na pewno znajdziesz jakiś sposób.
Gdzie byś nie poszedł,
giną ludzie,
ale tobie zawsze udaje się przeżyć.
Zauważyłeś?
Jesteś jak karaluch,
który przetrwa wybuch ostatniej atomówki.
Tu jest twoje miejsce.
Mam rację?
Chodź.
Przetłumaczone przez LingPerfect